پساساختارگرایی یک رویکرد فلسفی و نظری است که از اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی به وجود آمد و به نقد ساختارگرایی میپردازد. این نظریه بر این باور است که معانی و معانی متنها و پدیدهها ثابت نیستند و تحت تأثیر عوامل مختلف اجتماعی، فرهنگی و تاریخی متغیر خواهند بود.
پساساختارگرایی در نقد ادبی، مطالعات فرهنگی و علوم اجتماعی استفاده میشود تا نشان دهد معناها و حقیقتها ثابت نیستند و با زمینههای تاریخی و اجتماعی تغییر میکنند.
برای مثال، در نقد یک رمان میتوان نشان داد که برداشتهای متفاوت از یک شخصیت یا روایت به عوامل فرهنگی و تاریخی بستگی دارد و یک معنای واحد و قطعی وجود ندارد.